Βροχή, βροχή, βροχή.Έχει πάει το πλατσούρισμα σύννεφο. Βγαίνεις από τη καφετέρια χαλαρωμένος και ξαφνικά η αδρεναλίνη σου εκτινάσεται στα ύψη για να αποφύγεις τις λούμπες και τους μαλάκες οδηγούς που παντα μα παντα έχουν αργησει στα ραντεβού τους και τρέχουν σαν δαιμονισμένοι βουτώντας σε οτιδήποτε μοιάζει με λίμνη.Κι εγώ στη συγκεκριμένη συνομωταξία ανήκω,απλα στη συγκεκριμένη περίπτωση 1ον είμαι πεζή και 2ον δεν εχω αργήσει σε κανένα ραντεβού,μόλις βγήκα από τη καφετέρια, remember?
Δεν θα είχα καμία αντίρρηση η ζωή να αντιγράψει τo σινεμά. Εννοώ ότι, οk κύριος, κάνε με λούτσα, γέμισε με λάσπες από τη κορυφή ως τα νύχια,αλλά αφού συμβεί όλο αυτό,μπορείς σε παρακαλώ να κατέβεις από το αυτοκίνητο,να μου ζητήσεις συγνώμη,να ρωτήσεις τί μπορείς να κάνεις για να επανορθώσεις, να είσαι κουκλος, and they lived happily ever after? Αντί για αυτό βέβαια, επικρατεί ο απόλυτος ελληνικός πολιτισμός με μούντζες προς πάσα κατεύθυνση και γαμοσταυρίδια εκατέρωθεν.Με τις υγείες μας.
Αυτό που πραγματικά εχω ευχαριστηθεί αυτές τις μέρες, είναι το περπάτημα στη Πάτρα. Βράδυ, μετά από μάζωξη με φίλους και -τι άλλο?- βροχη. Τα φύλλα των δέντρων να στάζουν και να περπατάω μόνη στους άδειους δρόμους( ελάχιστα αυτοκίνητα,μιλάμε για πολύ βράδυ!) με το mp3 στα αυτιά. Έχω την αίσθηση ότι είμαι σε μια άλλη πόλη, πιο γλυκειά,πιό όμορφη. Το πρωί αυτή η μαγεία χάνεται, αλλά σκοτίστηκα, στη δουλειά που είμαι δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για μαγείες.Και περιμένω το βράδυ και η πόλη είναι πάλι στα πόδια μου. Ακούγοντας το Waterfall των James, αποφεύγοντας τις λακούβες, μόνη ,με τα χέρια στις τσέπες, και ενα μεγάλο μεγάλο χαμόγελο.
Υ.Γ. Στο Βέλγιο λέει,ρίχνει ψιλό χιόνι.
Κ ‘δω ρίχνει χοντρό χιόνι