Εργασία στο μάθημα φωτογραφίας. Θέμα : “Χριστούγεννα”. Γαμάτο δάσκαλε, θες να μου πεις τι στο καλό να βρω που να θυμίζει Χριστούγεννα στην Πάτρα, στις 27 Νοεμβρίου ? Εκτός και αν δε σε πειράζει να στήσουμε όλο το project πάνω στις 3 και μόνο βιτρίνες που είναι στολισμένες αυτή τη στιγμή. Ναι. Τα 4 άτομα που απαρτίζουμε τη “χριστουγεννιάτικη” ομάδα, να στήσουμε τρίποδα και φακους έξω από τα notos galleries και να φωτογραφίζουμε μέχρι να πεθάνουμε απ’το κρύο. Οκ. Η ομάδα μας σε ευχαριστεί πολύ.
Η Θεανώ είπε να μην ψάχνουμε βιτρίνες. Να δημιουργήσουμε εμείς την ζητούμενη ατμόσφαιρα. Η πρότασή της να στολιστούμε με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και να φωτογραφίζει ο ένας τον άλλο απορρίφθηκε. Η Θεανώ μάλλον δεν αντέχει τη απόρριψη γιατι αντέδρασε εμπλουτίζοντας την αρχική πρόταση με ένα κουβά νερό πάνω στα αναβοσβύνοντα λαμπάκια. Τουτέστιν ηλεκτροπληξία. Και κατέληξε στο ότι δε της αρέσουν τα χριστούγεννα και να πάμε να πνιγούμε.
Τέλος πάντων, να λέμε πάλι καλά που δε πήραμε το project για τους μετανάστες. Σαν να το βλέπω μπροστά μου. Οι μετανάστες να τρέχουν στο λιμάνι και εμείς να λαχανιάζουμε από πίσω. Εμεις στο κυνήγι του τέλειου πλάνου και αυτοί στο κυνήγι μιας καλύτερης ζωής (sic). Αυτή είναι η παραμυθένια εκδοχή. Θέλετε πιο δραματικό? Αυτοι στο κυνήγι ΜΑΣ, και εμείς οπου φύγει φύγει. Αλήθεια, δάσκαλε, πως φωτομετρώ ενώ ταυτόχρονα τρέχω?
Υ.Γ Οχου ,τι γκρίνια είναι αυτή? Τι ήθελες να σας αναθέσουν? Την επίσημη φωτογράφηση του Παρθενώνα για το Υπουργείο Τουρισμού? Και τέλος πάντων ,εσύ δε ξέρεις να φωτομετράς ενώ κάθεσαι, θέλεις να τρέχεις κιόλας?
Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία | Comments Off
Βροχή, βροχή, βροχή.Έχει πάει το πλατσούρισμα σύννεφο. Βγαίνεις από τη καφετέρια χαλαρωμένος και ξαφνικά η αδρεναλίνη σου εκτινάσεται στα ύψη για να αποφύγεις τις λούμπες και τους μαλάκες οδηγούς που παντα μα παντα έχουν αργησει στα ραντεβού τους και τρέχουν σαν δαιμονισμένοι βουτώντας σε οτιδήποτε μοιάζει με λίμνη.Κι εγώ στη συγκεκριμένη συνομωταξία ανήκω,απλα στη συγκεκριμένη περίπτωση 1ον είμαι πεζή και 2ον δεν εχω αργήσει σε κανένα ραντεβού,μόλις βγήκα από τη καφετέρια, remember?
Δεν θα είχα καμία αντίρρηση η ζωή να αντιγράψει τo σινεμά. Εννοώ ότι, οk κύριος, κάνε με λούτσα, γέμισε με λάσπες από τη κορυφή ως τα νύχια,αλλά αφού συμβεί όλο αυτό,μπορείς σε παρακαλώ να κατέβεις από το αυτοκίνητο,να μου ζητήσεις συγνώμη,να ρωτήσεις τί μπορείς να κάνεις για να επανορθώσεις, να είσαι κουκλος, and they lived happily ever after? Αντί για αυτό βέβαια, επικρατεί ο απόλυτος ελληνικός πολιτισμός με μούντζες προς πάσα κατεύθυνση και γαμοσταυρίδια εκατέρωθεν.Με τις υγείες μας.
Αυτό που πραγματικά εχω ευχαριστηθεί αυτές τις μέρες, είναι το περπάτημα στη Πάτρα. Βράδυ, μετά από μάζωξη με φίλους και -τι άλλο?- βροχη. Τα φύλλα των δέντρων να στάζουν και να περπατάω μόνη στους άδειους δρόμους( ελάχιστα αυτοκίνητα,μιλάμε για πολύ βράδυ!) με το mp3 στα αυτιά. Έχω την αίσθηση ότι είμαι σε μια άλλη πόλη, πιο γλυκειά,πιό όμορφη. Το πρωί αυτή η μαγεία χάνεται, αλλά σκοτίστηκα, στη δουλειά που είμαι δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για μαγείες.Και περιμένω το βράδυ και η πόλη είναι πάλι στα πόδια μου. Ακούγοντας το Waterfall των James, αποφεύγοντας τις λακούβες, μόνη ,με τα χέρια στις τσέπες, και ενα μεγάλο μεγάλο χαμόγελο.
Υ.Γ. Στο Βέλγιο λέει,ρίχνει ψιλό χιόνι.
Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο »
Ξύπνα επιτέλους.
Κάθομαι τόση ώρα και σε κοιτάζω που κοιμάσαι και βαρέθηκα.
Ξύπνα να μιλήσουμε.
Δηλαδη εγώ να σου μιλήσω.
Ίσως αν τα πω σε ‘σένα, να καταλάβω καλύτερα.
Κάνε μου τη χάρη να μη πεις κουβέντα. Για μια μόνο φορά απλά άκου.
Μη διαφωνήσεις πουθενά. Ούτε να συμφωνήσεις θέλω.Απλά να είσαι εκεί.
Κι όταν σταματήσω να μιλάω, να με κάνεις μια αγκαλιά.Τίποτε άλλο.
“Μόνο για μία ανάμνηση είμαι βέβαιος,θέλω να πω πως είμαι βέβαιος ότι είναι γνήσια. Αφορά κάτι που συνέβη κάποτε ενώ καθόμασταν στη παραλία και κοιτάζαμε τα άστρα.”
Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία | Comments Off
Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία | Comments Off
