ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ I

“Σου γράφω μές από ένα κούφωμα, σκαμμένο στο τοίχωμα του χαρακώματος που μας δώσανε να φυλάξουμε. Είναι βλέπεις, μια παράξενη και μπερδεμένη δουλειά τούτος ο πόλεμος, που πρέπει να τη μάθεις με την αράδα.”

Αύγουστος 2009.

Μέρα 1η.

Σηκώνω το κεφάλι που έχω τόση ώρα σκυμμένο σε ένα πάκο χαρτιά. Η εικόνα αμετάβλητη. Τρεις κι ο κούκος στο κατάστημα. Πελάτες ελάχιστοι, προσωπικό σχεδόν ανύπαρκτο. Φυσικά. Γιατί θα έπρεπε να είναι όλοι παρόντες? Αύγουστος γαρ. Εμείς άδειοι, οι παραλίες φίσκα.

Το μόνο που με κρατάει ζωντανή τις ατέλειωτες ώρες της δουλειάς, είναι το συναδελφικό παρεάκι στο “chat”. Αποδεκατισμένη και αυτή η ομάδα λόγω αδειών, αλλά έχουμε απομείνει 6-7 άτομα, να τραβάμε κουπί εν μέσω καύσωνα. Τι να πείς. Από ολότελα.

Και μέσα σε όλη αυτήν την αποχαύνωση, ψάχνουμε και camping, για να απλώσουμε τις κορμάρες μας το ΣουΚου. Προς το παρόν , το σχέδιο “camping στον Νομό Κορινθίας ” στέφεται από πλήρη αποτυχία. Camping ελλεεινά και τρισάθλια. Άχρηστα.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ.

“Δεν είχε ποτέ χαρτί στις τουαλέτες.” Μμμμ. Σέξυ.

“Το μίνι μάρκετ ήταν μονίμως κλειστό-έπρεπε να πάρουμε τηλ. τον ιδιοκτήτη στο κινητό του, για να ξυπνήσει και να το ανοίξει.” Οκ. Κάποιος μου είχε πει ότι το γρασίδι στα camping έχει γεύση κρουασάν σοκολάτα. Βοσκήστε ελεύθερα.

“Δεν υπήρχε μπιτς μπαρ έστω και για έναν καφέ.” Αλλά υπήρχε ένα λάστιχο νααααα (με το συμπάθειο) έξω απ’ τη σκηνή, να το βάζεις στο στόμα και να πίνεις νερό μέχρι να σκάσεις.  Που θες και καφέ. Μαλάκα Ελληνάρα.

“Δεν υπήρχε οριοθετημένος χώρος για τις σκήνες.” Θες να μου πεις ότι σε πειράζει να ξυπνήσεις και να δεις ότι το πόδι του βρωμίαρη της διπλανής σκηνής έχει μπεί απ’το παράθυρο και σου γαργαλάει τη μύτη? Ιδιότροπε.

Και άλλα πολλά ελκυστικά. Και τώρα?

Γάμα το μωρέ το camping. Θα βρούμε ένα δωμάτιο, να είμαστε κύριοι. Σούπερ. Αν βρίσκαμε και κανένα διαθέσιμο.”Μας συγχωρειτε,δεν. Αν σας ενδιαφέρει, θα έχουμε μερικά διαθέσιμα από αρχές Σεπτέμβρη.” Τι λες μωρή ηλίθια? Ποιες αρχές? Ποιον Σεπτέμβρη? Καταλαβαίνεις ότι καιγόμαστε?

Και  έτσι λοιπόν, και πάντα σύμφωνα με τις οδηγίες της αρχηγού και ειδικού  κατασκηνολόγου Θεανούς, θα το παίξουμε πονηροί. Θα πάμε στα κουτουρού και θα κάνουμε επιτόπια έρευνα αγοράς. Ναι. Το λες και μαλακία. Αλλά το είπε η Θεανώ και σε κάτι τέτοια είναι κάθετη. Με λίγα λόγια αυτό το ΣουΚού θα το περάσουμε ζάχαρη. Πρωί στη θάλασσα, βράδυ στο αμάξι. Μέσα στον ιδρώτα και τα αλάτια. Το όνειρο κάθε τουρίστα.

Ουφ. Κάπου εδώ έρχεται η στιγμή που σηκώνεις το κεφάλι ψηλά. Και απευθύνεσαι στο δωδεκάθεο. Γιατί ένας δε φτάνει. Χρειαζόμαστε ενισχύσεις. Και αφού κανένα σημάδι δε δείχνει ότι εισακούστηκες, τα παρατάς, και πας να αράξεις στον καναπέ κάτω απ’ το air condition. Γιατί είμαστε και πολύ χαλαρά τυπάκια και δε μασάμε μία.

Δίκαιο?

Κυριακή βράδυ, βράδυ Ιουλίου, Ιούλιος μετά από έναν άκρως εξαντλητικό Ιούνιο και πάει λέγοντας.  Λέγοντας πως αυτό το καλοκαίρι θα ήταν σαν το περσινό, αλλά κοίτα να δεις που δεν είναι τελικά. Που τελικά -κοίτα να δεις- κάτι χάσαμε  στη πορεία που διανύσαμε από το φθινόπωρο του ‘08 μεχρι σήμερα.

Και καλά  να ξέρεις τι έχασες. Αν ξέρεις, έχεις επιλογές. Να ψάξεις να  το βρείς. Να βρεις κάτι άλλο παρόμοιο. Να αποφασίσεις ότι καλώς το έχασες, και να ψάξεις να βρείς κάτι εντελώς διαφορετικό. Αν όμως δεν έχεις καταλάβει τι είναι αυτό που χάθηκε?

Τότε καταλήγεις να παιδεύεσαι. Να σε τρώει το γιατί, το πως και το πότε. Γιατί ούτε αυτό το ξέρεις. Το χρόνικο σημείο που η μαγεία κάπου κρύφτηκε….Μισό λεπτό. Αυτό είναι. Η μαγεία. Αυτή χάσαμε.

Τη χάσαμε? Ή την έχασα εγώ? Κι αν οι  άλλοι δεν έχουν χάσει τίποτα? Και μήπως τελικά  όλα πάνε καλά? Σε αυτή τη περίπτωση  δηλαδή είμαι η γκρινιάρα της υπόθεσης? Μπα,δε το δέχομαι αυτό. Αφού  το ξέρω, το νιώθω. Τη χάσαμε σου λέω.

Έχω κάνει μια γερή ανασκαφή, και έχω ανατρέξει σε αυτό που τόσα χρόνια βοηθούσε λίγο σε ανάλογες καταστάσεις απώλειας και αναζήτησης : στα βιβλία. Τζίφος. Αυτή τη φορά μάλλον είναι διαφορετικά. Στοπ. Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα? ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ “ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ?”. Δε το δέχομαι. ΔΕ ΞΕΡΩ πως να αντιμετωπίσω το διαφορετικό. Αντιμετωπίζεται.  Σίγουρα. Αλλά πως?

Διότι, δε μπορείς κύριε να μας παίρνεις τα κεκτημένα, να μας πετάς στα μούτρα το διαφορετικό και άγνωστο και να περιμένεις άμεση και ορθή ανταπόκριση. Όχι. Κάπου θα στραβώσουμε. Κάπου θα φάμε τα μούτρα μας. Και καλά να τα φάμε. Αλλά να βγάλουμε και μια άκρη. Δίκαιο? Δίκαιο.

“Νομίζω πως δεν έχω καταλάβει τη λειτουργία αυτού που κανω, ότι κι αν είναι αυτό τέλος παντων”

Θέμα….Χριστουγεννιάτικο.

Εργασία στο μάθημα φωτογραφίας. Θέμα : “Χριστούγεννα”. Γαμάτο δάσκαλε, θες να μου πεις τι στο καλό να βρω που να θυμίζει Χριστούγεννα στην Πάτρα, στις 27 Νοεμβρίου ? Εκτός και αν δε σε πειράζει να στήσουμε όλο το project πάνω στις 3 και μόνο βιτρίνες που είναι στολισμένες αυτή τη στιγμή. Ναι. Τα 4 άτομα που απαρτίζουμε τη “χριστουγεννιάτικη” ομάδα, να στήσουμε τρίποδα και φακους έξω από τα notos galleries και να φωτογραφίζουμε μέχρι να πεθάνουμε απ’το κρύο. Οκ. Η ομάδα μας σε ευχαριστεί πολύ.

Η Θεανώ είπε να  μην ψάχνουμε βιτρίνες. Να δημιουργήσουμε εμείς την ζητούμενη ατμόσφαιρα. Η πρότασή της να στολιστούμε με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και να φωτογραφίζει ο ένας τον άλλο απορρίφθηκε. Η Θεανώ μάλλον δεν αντέχει τη απόρριψη γιατι αντέδρασε εμπλουτίζοντας την αρχική πρόταση με ένα κουβά νερό πάνω στα αναβοσβύνοντα λαμπάκια. Τουτέστιν ηλεκτροπληξία. Και κατέληξε στο ότι δε της αρέσουν τα χριστούγεννα και να πάμε να πνιγούμε.

Τέλος πάντων, να λέμε πάλι καλά που δε πήραμε το project για τους μετανάστες. Σαν να το βλέπω μπροστά μου. Οι μετανάστες να τρέχουν στο λιμάνι και εμείς να λαχανιάζουμε από πίσω. Εμεις στο κυνήγι του τέλειου πλάνου και αυτοί στο κυνήγι μιας καλύτερης ζωής (sic). Αυτή είναι η παραμυθένια εκδοχή. Θέλετε πιο δραματικό? Αυτοι στο κυνήγι ΜΑΣ, και εμείς οπου φύγει φύγει. Αλήθεια, δάσκαλε, πως φωτομετρώ ενώ ταυτόχρονα τρέχω?

Υ.Γ  Οχου ,τι γκρίνια είναι αυτή? Τι ήθελες να σας αναθέσουν? Την επίσημη φωτογράφηση του Παρθενώνα για το Υπουργείο Τουρισμού?  Και τέλος πάντων ,εσύ δε ξέρεις να φωτομετράς ενώ κάθεσαι, θέλεις να τρέχεις κιόλας?

Ο ουρανός στο κεφάλι μας.

Βροχή, βροχή, βροχή.Έχει πάει το πλατσούρισμα σύννεφο. Βγαίνεις από τη καφετέρια χαλαρωμένος και ξαφνικά η αδρεναλίνη σου εκτινάσεται στα ύψη για να αποφύγεις τις λούμπες και τους μαλάκες  οδηγούς που παντα μα παντα έχουν αργησει στα ραντεβού τους και τρέχουν σαν δαιμονισμένοι βουτώντας σε οτιδήποτε μοιάζει με λίμνη.Κι εγώ στη συγκεκριμένη συνομωταξία ανήκω,απλα στη συγκεκριμένη περίπτωση 1ον είμαι πεζή και 2ον δεν εχω αργήσει σε κανένα ραντεβού,μόλις βγήκα από τη καφετέρια, remember?

Δεν θα είχα καμία αντίρρηση η ζωή να αντιγράψει τo σινεμά. Εννοώ ότι, οk κύριος, κάνε με λούτσα, γέμισε με λάσπες από τη κορυφή ως τα νύχια,αλλά αφού συμβεί όλο αυτό,μπορείς σε παρακαλώ να κατέβεις από το αυτοκίνητο,να μου ζητήσεις συγνώμη,να ρωτήσεις τί μπορείς να κάνεις για να επανορθώσεις, να είσαι κουκλος, and they lived happily ever after? Αντί για αυτό βέβαια, επικρατεί ο απόλυτος ελληνικός πολιτισμός με μούντζες προς πάσα κατεύθυνση και γαμοσταυρίδια εκατέρωθεν.Με τις υγείες μας.

Αυτό που πραγματικά εχω ευχαριστηθεί αυτές τις μέρες, είναι το περπάτημα στη Πάτρα. Βράδυ, μετά από μάζωξη με φίλους και -τι άλλο?- βροχη. Τα φύλλα των δέντρων να στάζουν και να περπατάω μόνη στους άδειους δρόμους( ελάχιστα αυτοκίνητα,μιλάμε για πολύ βράδυ!) με το mp3 στα αυτιά. Έχω την αίσθηση ότι είμαι σε μια άλλη πόλη, πιο γλυκειά,πιό όμορφη. Το πρωί αυτή η μαγεία χάνεται, αλλά σκοτίστηκα, στη δουλειά που είμαι δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για μαγείες.Και περιμένω το βράδυ και η πόλη είναι πάλι στα πόδια μου. Ακούγοντας το Waterfall των James, αποφεύγοντας τις λακούβες, μόνη ,με τα χέρια στις τσέπες, και ενα μεγάλο μεγάλο χαμόγελο.

Υ.Γ. Στο Βέλγιο λέει,ρίχνει ψιλό χιόνι.